به مناسبت گرامیداشت ۱۶ آذر روز دانشجو

تقدیم به تمامی دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب شهرم

مقدمه:

پیشینه جنبش دانشجویی میهنمان به بازگشایی دانشگاه تهران در سال ۱۳۱۴ بر می گردد. در دوران رضاشاهی و محمد رضاشاهی جنبش دانشجویی بمثابه یک جنبش اجتماعی استبدادستیز وبا هدف دموکراسی خواهی وبرقراری رفاه عمومی، حضوری عینی و پررنگی در جامعه داشته است. پر واضح است در نظامهای سیاسی خودکامه و آزادی ستیز و در فقدان حضور حزاب و سازمانهای سیاسی فراگیر، جنبش دانشجویی بنا به ماهیت ذاتی خود امر مبارزه آزادیخواهی را به دوش می کشد.

مؤلفه های خاصی همچون داشتن آگاهی سیاسی، روحیه پرسشگری ونقادی و آرمانخواهی دانشجویان را از دیگر اقشار و طبقات جامعه متمایز می کند. حقیقت جویی، حق طلبی و آزادخواهی در دانشجویان بخاطردارا بودن همین مؤلفه هاست که به آنها اشاره کردیم. از مشخصه های بارز یک جنبش دانشجویی رادیکال و انقلابی، هویت طلبی، استقلال سیاسی و دنباله روی نکردن از سیاستهایی است که از طرف جناحهای مختلف حکومت دیکته می شود.

پیگیری مطالبات صنفی، آموزشی، پاسخگویی به تضادهای اجتماعی و تعیین شیوه های مناسب مبارزه سیاسی در جهت گسترش آزادی و عدالت اجتماعی در جامعه ازشاخص ترین اهدافی بوده که جنبش دانشجویی میهنمان در حدود یک قرن حیات سیاسی خود پیگیرانه آنرا دنبال کرده است.

۱۶ آذر روز دانشجو

بدنبال کودتا یی که در ۲۸ مرداد سال ۱۳۳۲ علیه دولت ملی مصدق توسط دولت انگلیس، دربار وازاذل و اوباش شاه صورت گرفت، جو سیاسی میهنمان ملتهب و اعتراضات شدیدی از سوی گروههای سیاسی و دانشجویی علیه شاه و انگلیس بر پا شد. با آمدن کادار سفارت انگلیس و نزدیک شدن به زمان  محاکمه مصدق و همینطور خبر سفر قریب الوقوع نیکسون معاون رئیس جمهور آمریکا به ایران، روزهای ۱۴، ۱۵ و ۱۶ آذر دانشگاه تهران شاهد اعتراضات شدید سیاسی علیه رژیم انگلیسی، آمریکایی شاه شد. در این روزها دانشجویان دانشگاه تهران درمخالفت با از سرگیری رابطه دیپلماتیک با انگلیس ومحاکمه دکتر مصدق و نقض آزادی به اعتراضات گسترده ای در داخل و خارج دانشگاه دست زدند.

شاه و ایادی او ناچاربه استقرار نیروی نظامی در دانشگاه شدند. در روز ۱۶ آذر دردانشکده فنی دانشگاه بین دانشجویان و نیروی انتظامی درگیری رخ داد که درجریان آن سه تن از دانشجویان بنام مهدی شریعت رضوی، احمد قندچی و مصطفی بزرگ نیا کشته شدند. با کشته شدن این سه دانشجو، دانشجویان دانشگاه را تعطیل و تظاهرات پردامنه ای در شهر صورت گرفت. مردم به حمایت از دانشجویان به خیابان آمدند و هزاران تن از مردم در مراسم خاکسپاری دانشجویان کشته شده شرکت کردند. بعد از این واقعه این سه تن دانشجوی کشته شده به [ سه آذر اهورایی] معروف شدند و به نماد و پرچمدار جنبش دانشجویی میهنمان بدل گردیدند.

اهداف جنبش دانشجویی در مقطع فعلی:

در بدو پیروزی قیام در بهمن ۵۷ دانشگاههای سراسر کشور به مرکزفعالیت سازمان و گروههای سیاسی در آمد. بدنبال گسترش فعالیت رادیکال سازمانهای سیاسی در دانشگاهها رژیم آخوندی تازه به قدرت رسیده احساس خطر و نا امنی کرد و به درخواست خمینی و اعلام شورای انقلاب در اردیبهشت ۵۹ دردانشگاههای سراسر کشور انقلاب فرهنگی به راه افتاد ودانشگاهها تعطیل شدند. در جریان برچیدن مقر و چادرهای سازمانهای سیاسی و بیرون راندن دانشجویان از دانشگاهها عده زیادی از دانشجویان کشته، بازداشت و زندانی شدند. رژیم آخوندی حاکم بنا به ماهیت مذهبی خشن و آزادی ستبزی که داشت قادر نبود حضور دانشجویان و اساتید انقلابی و پیشتاز را درمراکز آموزشی تحمل کند. پس از گذشت دوسال تعطیلی دانشگاهها عده زیادی از اساتید فرهیخته و دگر اندیش و کثیری از دانشجویان انقلابی و پیشتاز از دانشگاههای سراسر کشور اخراج شدند تا آخوندهای فریبکار، آفکارارتجاعی و فقه جعفری شان را بهتر پیاده کنند.

مبارزات ضد استبدادی و آزادی طلبی  دانشجویان در تمام این سالهای جور وجهل استمرارداشته که اوج آنرا در ۱۸ تیر سال ۷۸ با یورش لباس شخصی ها و قداره بندان رژیم آخوندی به کوی دانشگاه تهران شاهد بودیم. این واقعه خونین که به کشته شدن چندین دانشجو و زخمی و بازداشت عده زیادی منجر شد سه روز به طول انجامید و می توان آنرا بزرگترین اعتراض و سرکوب دانشجویی بعد ازقیام نام برد.

امسال در حالیکه به استقبال روز دانشجو می رویم که کشتی شکسته گان حکومت اسلامی در گردابی هولناک در حال غرق شدن هستند.اختلاف    و تضادهای جناحهای درون حکومت نایب آغا امام زمان به بالاترین درجه اوج خود رسیده وبحرانی عمیق وبدخیم رژیم آخوندی را ناتوان و ضربه پذیر کرده است.
عدوات متولیان آموزشی کشوربا آزادی طلبی و حق جویی دانشجویان واجرا سیاستهای پرتبعیض و نابرابردراین چند دهه حاصلی جزپول سازی آموزشی، گزینش جنسیتی، حجاب اجباری ودرکل نفی هویت واستقلال طلبی سیاسی دانشجویان دردانشگاهها سراسرکشورنداشته است. به واقع آنچه به عینه می بینیم تلاش منفعت طلبانه ای است که از سوی جناحهای مختلف حکومت در وابسته نمودن جنبش دانشجویی به حاکمیت صورت می گیرد تا جنبش دانشجویی را به زائده غیر فعال وناتوان جناحهای حکومتی دربرخورد با تضادهای سیاسی جامعه تغییردهند.

 پرواضح است اهداف عاجل و حیاتی که جنبش دانشجویی با آن روبروست، حفظ استقلال سیاسی، هویت طلبی، شرکت در اعترضات به نارسایی آموزشی و نقض آزادی دردانشگاهها، تلاش و پیگیری درایجاد تشکل مستقل دانشجویی، برقراری تریبون آزاد و دعوت ازسخنرانان به دانشگاه می باشد.این اهداف و مطالبات تنها با جدیت، هم اندیشی وهمگرایی در بین دانشجویان آگاه، آزادیخواه وبرابری طلب میسر خواهد بود.