مکثی کوتاه بر شعری از فروغ فرخزاد بنام[ کسی که مثل هیچکس نیست]
پذیرفتن منجی طلبی وامید بستن به بر آوردن آرزوهای مردم محروم با ظهوریک نجات دهنده، نماد یک نگاه منزه طلبانه و اسطوره ای است که ریشه آن ازآئین های مذهبی و تعبد گرایانه سیراب می شود. درگذشته به علت فقر دانش انسان شناسانه و عدم خردورزی علمی، نقش فردی انسانها دراصلاح گری و رهبری تحولات اجتماعی بمثابه اصولی بنیادی مورد قبول و تأکید بسیاری از رهبران آئین های مذهبی بوده است که نمونه شاخص آنرا در ادیان ابراهیمی و امروزه خصوصأ در مذهب شیعی به وضوح می بینیم. ظهور منجی از سنت های دیرینه فرهنگی ماست که در ادبیات و شعرما نیزنفوذ کرده است.
فروغ در شعرش از زبان دخترک خردسال معصومی می گوید:
من خواب دیده ام که کسی میآید
من خواب یک ستاره ی قرمز دیدهام
و پلک چشمم هی میپرد
و کفشهایم هی جفت میشوند
و کور شوم
اگر دروغ بگویم
من خواب آن ستاره ی قرمز را
وقتی که خواب نبودم دیده ام
فروغ تجسم آرزوهایش را اززبان دخترک معصومی نقل می کند که در خواب دیده که کسی می آید البته در ادامه می گوید که آمدن آن کس که به تعبیرش ستاره قرمز است درعالم بیداری خواب دیده است. ایکاش فروغ جوانمرگ نمی شد تا آمدن یکی ازمنجییان یعنی خمینی را به عینه می دید که نه سینمای فردین را قسمت کرد و نه نمره مریض خانه را ، بلکه تا آنجاکه زورش رسید جنگ و برادرکشی و کشت و کشتار را قسمت کرد.
و نان را قسمت میکند
و پپسی را قسمت میکند
و باغ ملی را قسمت میکند
و شربت سیاه سرفه را قسمت میکند
و روز اسم نویسی را قسمت میکند
و نمره ی مریضخانه را قسمت میکند
و چکمه های لاستیکی را قسمت میکند
و سینمای فردین را قسمت میکند
ورختهای دختر سید جواد را قسمت میکند
و هرچه را که باد کرده باشد قسمت میکند
و سهم ما را میدهد
من خواب دیده ام ...
بیان آرزوهای رنج دیدگان و نفی مناسبات ظالمانه را فروغ به زبانی ساده و صمیمی دراین شعر بر زبان میآورد که به واقع چه بلحاظ شاعرانگی و چه بلحاظ طرح ساده این آرزوهای بر باد رفته قابل تقدیروستایش است. امروزه با شناختی که از ناکار آمد بودن نقش یک فرد بعنوان رهبر، منجی وبرآورنده آرزوهای مردمان محروم و ستمدیده به دست آورده ایم، رهبری جمعی و شورایی بیش از هرزمان دیگر ضروری به نظر ی رسد.
بسط و گسترش آزادی وبرابری اجتماعی درجامعه با استقراردموکراسی یعنی توزیع قدرت به مثابه ابزاری کارآمد در جهت تصمیم گیری جمعی امکان پذیر خواهد بود وهر گونه اهمال درتثبیت این فرآیند پیآمدی جز سربرآوردن سلطه گری خودکامه به دنبال نخواهد داشت. با مشارکت فعالانه شهروندان درعرصه سیاست و تصمیم گیری ها می توان به حفظ حقوق اساسی و تحقق آرزوهای مردم بیشتر باورداشت.
پذیرفتن منجی طلبی وامید بستن به بر آوردن آرزوهای مردم محروم با ظهوریک نجات دهنده، نماد یک نگاه منزه طلبانه و اسطوره ای است که ریشه آن ازآئین های مذهبی و تعبد گرایانه سیراب می شود. درگذشته به علت فقر دانش انسان شناسانه و عدم خردورزی علمی، نقش فردی انسانها دراصلاح گری و رهبری تحولات اجتماعی بمثابه اصولی بنیادی مورد قبول و تأکید بسیاری از رهبران آئین های مذهبی بوده است که نمونه شاخص آنرا در ادیان ابراهیمی و امروزه خصوصأ در مذهب شیعی به وضوح می بینیم. ظهور منجی از سنت های دیرینه فرهنگی ماست که در ادبیات و شعرما نیزنفوذ کرده است.
فروغ در شعرش از زبان دخترک خردسال معصومی می گوید:
من خواب دیده ام که کسی میآید
من خواب یک ستاره ی قرمز دیدهام
و پلک چشمم هی میپرد
و کفشهایم هی جفت میشوند
و کور شوم
اگر دروغ بگویم
من خواب آن ستاره ی قرمز را
وقتی که خواب نبودم دیده ام
فروغ تجسم آرزوهایش را اززبان دخترک معصومی نقل می کند که در خواب دیده که کسی می آید البته در ادامه می گوید که آمدن آن کس که به تعبیرش ستاره قرمز است درعالم بیداری خواب دیده است. ایکاش فروغ جوانمرگ نمی شد تا آمدن یکی ازمنجییان یعنی خمینی را به عینه می دید که نه سینمای فردین را قسمت کرد و نه نمره مریض خانه را ، بلکه تا آنجاکه زورش رسید جنگ و برادرکشی و کشت و کشتار را قسمت کرد.
و نان را قسمت میکند
و پپسی را قسمت میکند
و باغ ملی را قسمت میکند
و شربت سیاه سرفه را قسمت میکند
و روز اسم نویسی را قسمت میکند
و نمره ی مریضخانه را قسمت میکند
و چکمه های لاستیکی را قسمت میکند
و سینمای فردین را قسمت میکند
ورختهای دختر سید جواد را قسمت میکند
و هرچه را که باد کرده باشد قسمت میکند
و سهم ما را میدهد
من خواب دیده ام ...
بیان آرزوهای رنج دیدگان و نفی مناسبات ظالمانه را فروغ به زبانی ساده و صمیمی دراین شعر بر زبان میآورد که به واقع چه بلحاظ شاعرانگی و چه بلحاظ طرح ساده این آرزوهای بر باد رفته قابل تقدیروستایش است. امروزه با شناختی که از ناکار آمد بودن نقش یک فرد بعنوان رهبر، منجی وبرآورنده آرزوهای مردمان محروم و ستمدیده به دست آورده ایم، رهبری جمعی و شورایی بیش از هرزمان دیگر ضروری به نظر ی رسد.
بسط و گسترش آزادی وبرابری اجتماعی درجامعه با استقراردموکراسی یعنی توزیع قدرت به مثابه ابزاری کارآمد در جهت تصمیم گیری جمعی امکان پذیر خواهد بود وهر گونه اهمال درتثبیت این فرآیند پیآمدی جز سربرآوردن سلطه گری خودکامه به دنبال نخواهد داشت. با مشارکت فعالانه شهروندان درعرصه سیاست و تصمیم گیری ها می توان به حفظ حقوق اساسی و تحقق آرزوهای مردم بیشتر باورداشت.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر